مولانا: شد ز غمت خانه سودا دلم
شد ز غمت خـــانه ســـــودا دلـــــم
در طلبت رفـــــــــت به هر جا دلم
در طلب زهـــــره رخ مـــــــــــاه رو
می نگرد جــــــــــــانب بالا دلم
فرش غمش گشتم و آخر ز بخت
رفـــت بر این سقف مصفا دلم
آه که امروز دلــــــم را چه شــــــد
دوش چه گفته است کسی با دلم
از طلب گوهر گویای عشـــــــــق
مـــــوج زند مـــــوج چو دریا دلم
روز شد و چادر شـــــــب می درد
در پی آن عیش و تماشــــا دلم
از دل تو در دل من نکتههاســــت
وه چه ره اســت از دل تو تا دلم
گـــــــــر نکنی بر دل من رحـمتی
وای دلـــــــم وای دلــــم وای دلم
ای تبریز از هــــــوس شمس دین
چند رود ســـــــوی ثریـــــــا دلـم