فروغی بسطامی: هر چه کردم به ره عشق

هر چه کردم به ره عشق وفا بود، وفا

وانچه دیدم به مکافات جفا بود ، جفا

شربـــت من ز کف یـــار الم بــود، الم

قسمت من ز در دوست بلا بـــود، بلا

سکه عشق زدن محض غلط بود ، غلط

عاشــق ترک شدن عین خطا بود، خطا

یار خــوبان ستم پیشه گران بود ، گران

کار عشـــــاق جگر خسته دعا بود، دعا

همه شب حاصل احباب فغان بود، فغان

همه جا شــــاهد احوال خدا بــــود، خدا

اشک ما نسخهٔ صد رشته گهر بود، گهر

درد ما مایهٔ صــــــد گونه دوا بـــــــود، دوا

نفس ما از مدد عشـق قوی بود، قوی

ســـر ما در ره معشـــــوق فدا بود، فدا

دعوی پیر خرابـات به حق بود، به حق

عمل شیــــخ مناجــــــات ریا بـــود، ریا

هر که جز مهر تو اندوخت هوس بود، هوس

آن که جز عشـــــق تو ورزیـد هوا بـــود، هوا

هر ستم کز تو کشیــــــدیم کرم بـــــود،کرم

هر خطـــا کز تو به ما رفت عطا بـــــود، عطا

زخم کاری زفراق تو به جان بود، به جان

جــان سپاری به وصال تو به جا بود، بجا

در همـه عمر فروغی به طلب بود، طلب

در همــه حـــال وجودش به رجا بود، رجا

فروغی بسطامی: دوش به خواب دیده‌ام...

دوش به خواب دیده‌ام روی ندیدهٔ تو را

وز مـــــژه آب داده‌ام باغ نچیـــــدهٔ تو را

قطره خــون تازه‌ای از تو رسیــده بر دلم

به که به دیده جا دهم تازه رسیدهٔ تو را

با دل چون کبوترم انس گرفته چشم تو

رام به خــــود نمــــوده‌ام بــز رمیدهٔ تو را

من که به گوش خویشتن از تو شنیده‌ام سخن

چــــون شنــوم ز دیگـــــران حرف شنیـــدهٔ تو را

تیر و کمان عشق را هر که ندیده، گو ببین

پشت خمیـــــده مرا، قد کشیـــــدهٔ تـــو را

قـــامتم از خمیــــدگی صورت چنگ شد ولی

چنگ نمی‌تــــوان زدن زلـــف خمیـــدهٔ تـــو را

شام نمی‌شود دگر صبح کسی که هر سحر

زان خـــم طـــره بنگرد صبــــح دمیـــــدهٔ تو را

خســــته طرهٔ تو را چــــاره نکرد لعل تو

مهره نداد خاصیـــــت، مار گزیـــدهٔ تـو را

ای که به عشق او زدی خنده به چاک سینه‌ام

شـــــکر خــــــــــدا که دوختم جیـــب دریدهٔ تـو را

دســـت مکش به موی او مات مشـــو به روی او

تا نکشــــد به خون دل دامن دیدهٔ تو را

باز فروغــی از درت روی طلـــب کــــجا برد

زان که کسی نمی‌خرد هیچ خریدهٔ تو را

فروغی بسطامی: ای کاش جان بخواهد معشوق جانی ما

ای کاش جان بخواهـــد معشــوق جــانــی مــــا

تا مدعــــی بمیــــــــــــرد از جان فشــــــانی مـا

گر در میـــــان نباشد پای وصــــــال جانــــــان

مردن چـــــــه فرق دارد با زندگانـــــــــی مــــا

ترک حیــات گفتیم کــام از لبــش گرفتیــــــم

الحق که جای رشک اســـــت بر کامرانی ما

سودای او گزیدیم جنـس غمـــش خریدیــــم

یا رب زیــــان مبــــادا در بی زیــــانــــی مــــا

در عالم محبــــــــــــــت الفـــت بهم گرفتـــــه

نامهربانــــــــــــی او بـــا مهربانـــــــــــی مـــا

در عین بــــــی‌زبانـــــی با او به گفتگوییــــم

کیفیت غریبی اســـت در بی زبانـــــی مـــا

صـــد ره ز ناتـــوانی در پایــــش اوفتــــــادیم

تا چشــــم رحــــمت افـــکند بر نـــاتوانی ما

تا بی‌نشان نگشتیم از وی نشان نجستیم

غافـــــل خـــــــبر ندارد از بی‌نشـــــــانی مـا

اول نظـــــــر دریــدیــم پیـــــــراهن صبـــــوری

آخـــر شـــد آشــــــکارا راز نهانـــــــــــی مـــا

تا وصـــــــف صورتش را در نامه ثبت کردیـــم

مانند اهــــــل دانش پیــــــش معانـــــــی ما

تدبیرها نمودیم در عاشــــــقی فروغـــــــــی

کاری نیامــــــــــد آخــر از کاردانـــــــی مــــــا

فروغی بسطامی: به جان تا شوق جانان است ما را

               

               به جان تا شوق جانان است ما را               چه آتش‌ها که بر جان است ما را

                 بلای سختی و برگشـــته بختی                 از آن برگشته مژگان است ما را

               از آن آلوده دامانیم در عشـــــق                که خون دل به دامان است ما را

          حدیث زلف جانان در میان است                سخن زان رو پریشان است ما را

    چنان از درد خوبــــان زار گشــتیم                    که بیزاری ز درمان است ما را

ز ما ای ناصح فرزانـــــــه بگذر                           که با پیمانه پیمان است ما را

   ز بس خــــو با خیـــال او گرفتیـــم                  وصال و هجر یکسان است ما را

        سر کوی نگاری جان ســــپردیم                  که خاکش آب حــیوان است ما را

          شبی بی روی آن مه روز کردن                      برون از حد امکـــان اســت ما را

             گریبـــــــان تو تا از دســـت دادیم                     اجــل دست و گریبان است ما را

               به غیر از مشکل عشقش فروغی                    چه مشکل‌ها که آسان است ما را

فروغی بسطامی: یک شب آخر دامن آه سحر خواهم گرفت

یک شب آخر دامن آه سحر خواهم گرفت

داد خود را زان مه بیدادگر خواهم گرفت

چشم گریان را به طوفان بلا خواهم سپرد

نوک مژگان را به خوناب جگر خواهم گرفت

نعره ها خواهم زد ودر بحر وبر خواهم فتاد

شعله ها خواهم شد ودر خشک وتر خواهم گرفت

انتقامم را ز زلفش موبه مو خواهم کشید

آرزویم را ز لعلش سر به سر خواهم گرفت

یا به زندان فراقش بی نشان خواهم شدن

یا گریبان وصالش بی خبر خواهم گرف

یا بهار عمر من رو به خزان خواهد نهاد

یا نهال قامت او را به بر خواهم گرفت

یا به پایش نقد جان بی گفت وگو خواهم فشاند

یا زدستش آستین بر چشم تر خواهم گرفت

یا به حاجت دربرش دست طلب خواهم گشود

یا به حجت از درش راه سفر خواهم گرفت

یا لبانش را زلب همچون شکر خواهم مکید

یا میانش را به بر همچون کمر خواهم گرفت

گر نخواهد داد من امروز داد،آن شاه حسن

دامنش فردا به نزد دادگر خواهم گرفت

باز اگر بر منظرش روزی نظر خواهم فکند

کام چندین ساله را از یک نظر خواهم گرفت

فروغی بسطامی: مردان خدا پرده ي پندار دريدند

مردان خدا پرده ي پندار دريدند

يعني همه جا غير خدا يار نديدند

هر دست که دادند همان دست گرفتند

هر نکته که گفتند همان نکته شنيدند

يک طايفه را بهر مکافات سرشتند

يک سلسله را بهر ملاقات گزيدند

یک فرقه به عشرت در کاشانه گشادند

یک زمره به حسرت سر انگشت گزیدند

جمعي به در پير خرابات خرابند

قومي به بر شيخ مناجات مريدند

يک جمع نکوشيده رسيدند به مقصد

يک قوم دويدند و به مقصد نرسيدند

فرياد که در رهگذر آدم خاکي

بس دانه فشاندند و بسي دام تنيدند

همت طلب از باطن پيران سحرخيز

زيرا که يکي را ز دو عالم طلبيدند

زنهار مزن دست به دامان گروهي

کز حق ببريدند و به باطل گرويدند

چون خلق در آيند به بازار حقيقت

ترسم نفروشند متاعي که خريدند

کوتاه نظر غافل از آن سرو بلند است

کاین جامعه به اندازه هر کس نبریدند

مرغان نظرباز سبک سير فروغي

از دامگه خاک بر افلاک پريدند

فروغی بسطامی: كي رفته اي ز دل كه تمنا كنم تو را

كي رفته اي ز دل كه تمنا كنم تو را
كي بوده اي نهفته كه پيدا كنم تو را

غيبت نكرده اي كه شوَم طالب حضور
پنهان نگشته اي كه هويدا كنم تو را

با صد هزار جلوه برون آمدي كه من
با صد هزار ديده تماشا كنم تو را

چشمم به صد مجاهده آيينه ساز شد
تا من به يك مشاهده شيدا كنم تو را

بالاي خود در آينـﮥ چشم من ببين
تا با خبر ز عالم بالا كنم تو را

مستانه كاش در حرم و دير بگذري
تا قبله گاه مؤمن و ترسا كنم تو را

خواهم شبي نقاب ز رويت برافكنم
خورشيد كعبه، ماه كليسا كنم تو را

گر افتد آن دو زلف چليپا به چنگ من
چندين هزار سلسله در پا كنم تو را

طوبي و سدره گر به قيامت به من دهند
يكجا فداي قامت رعنا كنم تو را

زيبا شود به كارگِه عشق كار من
هر گه نظر به صورت زيبا كنم تو را

رسواي عالمي شدم از شور عاشقي
ترسم خدا نخواسته رسوا كنم تو را