وحشی بافقی: آنچه کردی ، آنچه گفتی غایت مطلوب بود

آنچه کردی ، آنچه گفتی غایت مطلوب بود
هر چه گفتی خوب گفتی هر چه کردی خوب بود


من چرا در عشق اندیشم ز سنگ طعن غیر
آنکه مجنون بود اینش در جهان سرکوب بود


چند گویی قصهٔ ایوب و صبر او بس است
بیش از این ما صبر نتوانیم آن ایوب بود


بود از مجنون به لیلی لاف یکرنگی دروغ
در میان گر احتیاج قاصد و مکتوب بود


من نمی‌دانم که این عشق و محبت از کجاست
اینقدر دانم که میل از جانب مطلوب بود


این عجایب بین که یوسف داشت در زندان مصر
پای در زنجیر و جایش در دل یعقوب بود


وحشی این مژگان خون پالا که گرد غم گرفت
یاد آن روزی که در راه کسی جاروب بود

وحشی بافقی: قدر اهل درد ، صاحب درد می داند که چیست

قدر اهل درد ، صاحب درد می داند که چیست

مرد صاحب درد ، درد مرد ، می داند که چیست

هر زمان در مجمعی گردی چه دانی حال ما

حال تنهاگرد ، تنهاگرد ، می داند که چیست

رنج آنهایی که تخم آرزویی کشته اند

آنکه نخل حسرتی پرورد می داند که چیست

آتش سردی که بگدازد درون سنگ را

هرکه را بوده ست آه سرد می داند که چیست

بازی عشقست کاینجا عاقلان بر شش درند

عقل کی منصوبه این نرد می داند که چیست

قطره ای از باده عشق است صد دریای زهر

هرکه یک پیمانه زین می خورد می داند که چیست

وحشی آن کس را که خونی چند رفت از راه چشم

علت آثار روی زرد می داند که چیست

وحشی بافقی: دلتنگم و با هیچکسم میل سخن نیست

دلتنگم و با هيچکسم ميل سخن نيست

                                                       کس در همه آفاق به دلتنـــگی مـــن نيســـت

گلگشت چمن با دل آســـــــوده توان کـرد

                                                       آزرده دلان را ســـــر گلگشت چـــمن نيســــت

از آتش ســــــودای تو و خــــــار جفــــایت
 
                                                       آن کيســـت که با داغ نو و ، ریش کهن نيسـت

بسيار ستمکار و بسی عهد شکن هست

                                                       اما به ستمکــــاری آن عــــــهد شکن نيســــت

در حشر چــــو بينند بدانند که وحشيست

                                                       آنرا که تنی غرقه به خون هست و کفن نيست

وحشی بافقی: مجنون و عیب جو

به مجنون گفت روزی عیب جویی
كه پیدا كن به از لیلی نكویی


كه لیلی گر چه در چشم تو حوری است
به هر جزئی ز حسن او قصوری است


ز حرف عیب جو مجنون بر آشفت
در آن آشفتگی خندان شد و گفت:


اگر در دیده ی مجنون نشینی
به غیر از خوبی لیلی نبینی


تو كه دانی كه لیلی چون نكویی است
كز و چشمت همین بر زلف و رویی است


تو قد بینی و مجنون جلوه ی ناز
تو چشم و او نگاه ناوك انداز


تو مو بینی و مجنون پیچش مو
تو ابرو, او اشارت های ابرو


دل مجنون ز شكر خنده خون است
تو لب می بینی و دندان كه چون است


كسی كاو را تو لیلی كرده ای نام
نه آن لیلی است كز من برده آرام

وحشی بافقی: روم به جای دگر ...

روم به جــای دگر، دل دهم به یـــــار دگــــــر

هـــوای یــــــار دگــــر دارم و دیــــــــــار دگــــر

به دیــگری دهم این دل که خوار کردهٔ تست

چرا کــه عاشـــــــق تــــــو دارد اعتبـــــار دگر

میــــــــان مــــــا و تو ناز و نیاز بر طرف است

به خـــــــود تو نیز بده بعد از این قـــــــرار دگر

خبر دهیــــــــد به صیاد مـــــا که ما رفتیــــــم

به فـــــکر صیـــــــــد دگر بــاشد و شـــکار دگر

خموش وحشی از انکار عشق او کاین حرف

حکـــــــــایتیست که گــــفتی هـــــزار بار دگر

وحشی بافقی: شرح پریشانی

دوستان شرح پریشـــــــانی مـــن گوش کنید

داستان غم پنـــــهانی من گـــــــــوش کنیـــد

قصه بی سر و ســامانی من گــــوش کنیــــد

گفت و گوی مــــن و حیرانی من گوش کنیـــد

شرح این آتش جـــــــان ســوز نگفتن تا کی؟

سوختم ســـــــوختم این راز نهفتـــن تا کی؟

روزگــــــاری من و او ســاکن کــــویی بـــودیم

ســــــاکن کوی بت عربــده جـــویی بـــــودیم

عقــــــــــل و دین باخته دیـــوانه رویی بودیــم

بسته سلســـله سلسله مــــویی بـــــــودیم

کس در آن سلسله غــیر از من و دل بند نبود

یک گرفتــار از این جمـــله که هســـتند نبـــود

نرگس غــمزه زنش اینــــهمه بیـــمار نداشــت

سنبل پـر شکنش هــــــیچ گرفتــــار نداشـــت

اینـــهمه مشتری و گـــــرمی بــــازار نداشـــت

یوســـــفی بــــــود ولی هـــیچ خریدار نداشت

اول آنکس که خریــــــــدار شــــــدش من بودم

باعث گرمی بازار شــــــــــــدش من بـــــــودم

وحشی بافقی: رمیدیم

ما چون ز دری پای کشیدیم کشیدیم

امیــــد ز هـــر کس که بریدیم ، بریدیم

دل نیست کبوتر که چو برخاست نشیند

از گوشـــهٔ بامی که پریــــدیم ، پریــدیم

رم دادن صیــد خود از آغاز غلط بود

حالا که رماندی و رمیدیم ، رمیدیم

کوی تو که باغ ارم روضهٔ خلد است

انگــــار که دیدیم ندیدیم، ندیدیــم

سد باغ بهار است و صلای گل و گلشن

گر میــــوهٔ یک بــــاغ نچیدیم ، نچیدیــم

ســــرتا به قدم تیـــغ دعاییم و تو غافل

هان واقف دم باش رسیدیم، رسیدیم

وحـشی سبب دوری و این قسم سخنها

آن نیست که ما هم نشنیدیم ، شنیدیم

وحشی بافقی: غلط کردم

تکیه کـــردم بر وفــــــای او غــلط کردم ، غـلط

باختـــــم جــــان در هوای او غلط کـردم، غلط

عمر کردم صــرف او فعلی عبث کــــردم ، عبث

ساختم جـــان را فــــدای او غلط کــردم ، غلط

دل به داغش مبتلا کـــردم خطا کردم ، خطـــا

سوختم خود را بــــرای او غلط کـــــردم ، غلط

اینکه دل بستـــم به مهر عــــارضش بــــد بود بد

جــــان که دادم در هـــوای او غلط کـــردم ، غلط

همچو وحشی رفت جانم درهوایش حیف ، حیف

خـــو گرفتــــم با جـــفای او غلط کــــردم ، غــــلط