شعر پارسى

بازآ كه چون برگ خزانم رخ زردی‌‌ست / با یاد تو دم ساز دل من دم سردی‌ست

گر رو به تو آورده‌ام از روی نیازی‌‌ست / ور دردسری می‌دهمت از سر دردی‌ست

از راهروان سفر عشق درین دشت / گلگونه سرشكیست اگر راهنوردى ست

در عرصه اندیشه من با كه توان گفت / سرگشته چه فریادی و خونین چه نبردى ست

غمخوار به جز درد و وفادار به جز درد / جز درد كه دانست كه این مرد چه مردی است

از درد سخن گفتن و از درد شنیدن / با مردم بیدرد ندانی كه چه دردی است؟

چون جام شفق موج زند خون به دل من / با این همه دور از تو مرا چهره زردی است